Old Board
พฤศจิกายน 21, 2017, 02:21:40 AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
ข่าว: SMF - Just Installed!
 
   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: 1 ... 10 11 [12]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: บันทึกคนป่วยสมองเสื่อม  (อ่าน 49426 ครั้ง)
s.t.
Jr. Member
**
กระทู้: 196


สวัสดีจ้า


ดูรายละเอียด
« ตอบ #165 เมื่อ: มิถุนายน 24, 2006, 08:25:38 AM »

        เพื่อนบ้านให้ข้อคิด สะกิดเตือนใจ
             เสาร์ที่ 24 มิ.ย.49
        ก่อนอื่นขอขอบคุณหมอปุ๊ก เพื่อนบ้านที่ให้ธรรมะ โดยการให้ cd ปฏิบัติธรรมของคุณแม่ สิริ กรินชัย คือการทำสมาธิโดยการใช้กิริยาในร่างกายของเรา เป็นหลักในการภาวนา เช่น ยุบหนอ พองหนอ กำมือหนอ แบมือหนอ ยกส้นเท้าหนอ ย่างเท้าหนอ  เหยียบหนอ ฯลฯ
        ผมเปิดดูไปหลายรอบแล้ว และนำมาปฏิบัติ เป็นประโยชน์อย่างมาก ผมนำมาใช้ในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะยามที่มีอาการตัวแข็ง
        ไว้ว่างๆจะถ่ายทอดให้ละเอียดกว่านี้
        วันก่อนเฮียอ้วน เพื่อนบ้านมาเยี่ยมผม ท่านหายไปเสียนาน หลังสุดพูดทำนองมีอาการเหมือนผม
แต่เป็นที่หน้าท้อง ผมว่าจะหาจังหวะดีๆไปเยี่ยมท่านบ้าง เป็นห่วงท่าน
        แต่พอดีท่านมา ท่านบอกสบายดี คุยกับผม
        ผมกำลังคิดฟุ้งซ่าน เรื่องสโมสรหมู่บ้านร้างมาเป็นปีแล้ว ไม่มีคนเช่า สระว่ายน้ำก็เสีย ผมกำลังคิดว่า น่าจะใช้ระบบสหกรณ์ออมทรัพย์เข้ามาจัดการสโมสรส่วนกลาง ถ้าจะให้ดีรัฐควรออก กม.ให้ทุกหมู่บ้านจัดสรรมีระบบสหกรณ์ออมทรัพย์มาดูแลสโมสรส่วนกลาง ไม่ว่าจะเป็นการทำสวน การทำความสะอาด สระว่ายน้ำ ความปลอดภัย
        แต่ทุกวันนี้มี กม.จัดตั้งนิติบุคคลกรรมการหมู่บ้านมาดูแลเรื่องความสะอาด ปลอดภัย ดูแลสวนส่วนกลาง โดยบังคับลูกบ้านจ่ายค่าส่วนกลาง หาเฉลี่ยจากพื้นที่ของบ้านแต่ละหลัง แบ่งเป็น 3 ระดับ คือ
        1.พื้นที่ ต่ำกว่า 100 ตรว.จ่าย 1,000 บาท/เดือน
        2.พื้นที่ ตั้งแต่ 100 ตรว.- 150 ตรว. จ่าย 1,100 บาท/เดือน
        3.พื้นที่ ตั้งแต่ 150 ตรว.ขึ้นไปจ่าย 1,200 บาท/เดือน
        นี่เป็นกฎในหมู่บ้านผม ตัวเงินไม่แน่ใจ เพราะผมออกจากการเป็นกรรมการหมู่บ้านมาหลายปีแล้ว
        ส่วนอื่น กก.หมู่บ้านชุดปัจจุบันดูแลได้ดีมาก
แต่สระว่ายน้ำมีปัญหาตรงที่คนเช่าสโมสรฯขายอาหาร กับค่าว่ายน้ำไม่คุ้มทุนค่าเช่า ค่าดูแลสระว่ายน้ำ ตั้งแต่เปิดสระน้ำมาตั้งแต่ปี2538 มีคนเช่าผ่านมาแล้ว 11 ราย เพราะคนในหมู่บ้านไปว่ายน้ำอย่างเดียว อาหารและของขายในสโมสร เขาไปซื้อห้างกันเป็นส่วนใหญ่ ผมจึงคิดว่า สหกรณ์ออมทรัพย์น่าเป็นคำตอบสุดท้าย.
         พอผมพูดเรื่องนี้ เฮียอ้วนให้สติเตือนใจน่าคิดมาก ว่า
         "พุทธองค์ ทรงให้ดูทุกข์ของตนเอง และหาเหตุแห่งทุกข์ของตนเอง....
          ที่เราเห็นเขาตีกันในทีวี เขาตีกันจริงหรือเปล่า? ก็ไม่จริง ที่เราเห็นนะเห็นจริง ที่ถูกเห็นน่ะไม่จริง..."
บันทึกการเข้า
s.t.
Jr. Member
**
กระทู้: 196


สวัสดีจ้า


ดูรายละเอียด
« ตอบ #166 เมื่อ: มิถุนายน 29, 2006, 07:32:16 AM »

             ทุกข์สุขอยู่ที่ใจ
             พฤหัสที่ 29 มิถุนายน 2549

             ผมทราบข่าวคุณแม่ของเฮียอ้วนเสียชีวิตด้วยอาการเลือดเป็นพิษ ป่วยแค่ 2 วันก็จากไปเสียแล้ว
             ขอแสดงความเสียใจกับเฮียอ้วนด้วย.
             ว่าที่จริง ผมเคยพบคุณแม่เพียงครั้งเดียว ใจดี มีน้ำใจ แข็งแรงกว่าผมเสียอีก
             เช้าวันที่ 9 ธค.2548 ในงานทำบุญวันเกิดคุณพ่อเฮียอ้วน ที่บ้านริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา
             ทันทีที่พบคุณคุณแม่ ผมกราบสวัสดีท่าน ท่านรับไหว้แล้วพูดว่า   "สวัสดีจ๊ะ อ๋อที่ลูกเล่าให้ฟังบ่อยๆ...."ท่านหันไปคุยกับลูกของท่าน
             ในช่วงทานข้าว ยังตักขนมมาให้ผมอีกด้วย
              คิดแล้ว คนเราไม่แน่ไม่นอนเอาเสียเลย
              คนป่วยอ่อนแออย่างเรา แทนที่จะไปก่อน คนแข็งแรงกลับไปก่อนเสียนี่...คิดเสียว่า ท่านพ้นทุกข์ไปแล้ว
              พูดถึงทุกข์สุข
              ความสุขของคนป่วยอย่างเรา ก็อยู่ที่เคลื่อนไหวเองได้ช่วงเวลายาออกฤทธิ์ครั้งแรก หลังจากที่นอนตัวแข็งมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง
           
บันทึกการเข้า
s.t.
Jr. Member
**
กระทู้: 196


สวัสดีจ้า


ดูรายละเอียด
« ตอบ #167 เมื่อ: กรกฎาคม 01, 2006, 07:50:35 AM »

          ทุกข์ของเราเอง
          เสาร์ที่ 1 กรกฎาคม 2549

          สุขของคนป่วยตัวแข็ง คือ การเคลื่อนไหวได้ด้วยตนเอง
          ถามตัวเองจริงๆว่า เมื่อเคลื่อนไหวได้แล้ว รู้สึกเป็นสุขจริงๆหรือ?
          คำตอบคือ แค่พ้นทุกข์ พบความสุขแค่ประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น
          ความสุขความทุกข์ของเราเอง ขึ้นอยู่ที่เราปรุงแต่ง
          บางคนมองการทำงานเป็นความสุข แต่บางคนกลับมองเป็นทุกข์ ล้วนอยู่ที่มุมมอง
          ทุกข์ของเจ้าหนี้คือ ทำยังไงจะทวงหนี้ได้?
          ทุกข์ของลูกหนี้ คือ ทำยังไงจะมีหาเงินใช้หนี้หมด?
          ทุกข์ของคนจน คือ ทำยังไง ไม่ให้ขัดสน จนเงินทอง สามารถเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง พึ่งตนเองได้
           ทุกข์ของคนรวย ทำยังไง ไม่ให้ลูกหลานทะเลาะแย่งมรดกกัน
          ทุกข์ของนักการเมือง คือ การรักษาอำนาจ และ การแย่งอำนาจกัน
           มนุษย์นี่หนอ มีความอยาก อย่างไม่มีที่สิ้นสุด...
           ตัดความอยากให้เหลือน้อยลงได้เท่าไหร่?ความทุกข์เรา จะเหลือน้อยเท่านั้น...
           ยอมสละความสุขระยะสั้น เพื่อความสุขที่ยั่งยีนกันดีกว่า..
บันทึกการเข้า
Duang
YaBB God
*****
กระทู้: 1297


สวัสดีจ้า


ดูรายละเอียด
« ตอบ #168 เมื่อ: กรกฎาคม 10, 2006, 06:57:52 PM »

ระยะนี้ พบญาติ มิตร มีอาการเกี่ยวกับทางสมองอยู่หลายคน
รู้สึกว่า โรคภัยไข้เจ็บ อยู่รอบ ๆตัวเรานี่เอง
อยากให้เพื่อน ๆ อย่าประมาท หมั่นดูแลสุขภาพ
หมั่นสังเกตตนเอง และปรึกษาแพทย์
เพื่อจะได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที จากที่เป็นเล็กน้อยก็จะสามารถรักษาได้
ทุกคนมีคุณค่า โปรดรักษาสุขภาพด้วย
มีเพื่อนเก่าจดหมายมาชวนไปกินข้าวกัน  
ลงท้ายว่า
" เพื่อนกินหายาก แต่เพื่อนตายหาง่าย "
ชักจะเห็นเป็นยังงั้นเหมือนกัน
บันทึกการเข้า
s.t.
Jr. Member
**
กระทู้: 196


สวัสดีจ้า


ดูรายละเอียด
« ตอบ #169 เมื่อ: กรกฎาคม 12, 2006, 07:05:11 AM »

                ปลงสังขาร ซ้อมตายก่อน
                พุธที่ 13 กรกฎาคม 2549

                เมื่อคืนก่อน ทานยาไปกี่ชุดต่อกี่ชุด ร่างกายไม่สนองตอบ ออกฤทธิ์ยาสักนิด..
                ตัวกลับชาแข็ง มือเท้าตะคิวกิน...
                จิตยามนั้น พลันตั้งสติสัมปะชัญญะว่า
                ไม่มีใครหนี ความแก่ไปได้...
                ไม่มีใครหนีความเจ็บป่วยไปได้...
                ไม่มีใครหนี ความตายไปได้...
                 วินาทีนี้ ความตายจะมาถึง หรือไม่? ก็ตาม มาซ้อมตายก่อนดีกว่า...
บันทึกการเข้า
s.t.
Jr. Member
**
กระทู้: 196


สวัสดีจ้า


ดูรายละเอียด
« ตอบ #170 เมื่อ: กรกฎาคม 16, 2006, 08:40:49 AM »

                เมื่อคืน...เมื่อเช้า...สักวันหนึ่ง...
                วันอาทิตย์ที่ 16 กรกฎาคม 2549

                เมื่อคืนนี้..และทุกคืน ก่อนนอน จะนอนท่าศพโยคะ แต่เอามือขวาวางไว้ที่อก มือซ้ายวางไว้ที่หน้าท้อง ทำสมาธิ...
                 ตั้งจิตอธิษฐานว่า...ถ้าถึงคราวจะต้องไปก็ขอให้คืนนี้หลับๆไปเลย อย่าต้องเป็นภาระแก่คนอื่นๆเลย..
                และขออโหสิกรรม ไม่จองเวรกับใคร?
                แผ่เมตตาด้วยบุญอันน้อยนิดของตนเอง
แด่สรรพสัตว์ทั้งหลาย..
                หากปาฏิหารย์มีจริง...
                ขอให้พรุ่งนี้เช้า ตื่นขึ้นมา แข็งแรงพอที่จะสู้กับโรคร้ายนี้ แม้ไม่หายก็อย่าต้องทุกข์มากกว่านี้...

                เมื่อเช้า..ตื่นขึ้นมาด้วยอาการสดชื่น แม้ขยับตัวไม่ได้...
                เพราะเมื่อคืนหลับเต็มอิ่ม..
                สิ่งแรกที่ทำคือ สมาธิ..
                หายใจเข้า...ลึก..ลึก..ลึก
                หายใจออก...ยาว..ยาว..ยาว
                ลืมตามองนาฬิกา ตีห้าครึ่ง
                ใช้วิชา...โยคะ
                กำมือขวา...แบมือขวา...ซ้อมเคลื่อนไหวมืออยู่หลายรอบ
                เมื่อแน่ใจ จึงเคลื่อนไหวมือขวาไปหยิบยามาโดป้าครึ่งเม็ด มาใส่ปาก..เปิดทีวีโดยใช้รีโมท ด้วยมือซ้ายที่ตั้งเตรียมไว้อยู่แล้วข้างลำตัว...
                ดูข่าวฆ่าเวลาไปเกือบชั่วโมง..
                ยาจึงออกฤทธิ์...
                พอเคลื่อนไหวได้ สิ่งแรกที่ทำคือ ปัสสาวะใส่กระบอกฉี่ จส.100
                สิ่งสองที่ทำคือ ทุบนวดขาด้วยตนเอง
                พอเดินได้แล้ว สิ่งสามที่ทำ ก็เก็บที่หลับที่นอนให้เรียบร้อย...
                แต่...
                สักปีหนึ่ง เราจะไม่มีปีหน้า..
                สักเดือนหนึ่ง เราจะไม่มีเดือนหน้า...
                สักวันหนึ่ง เราจะไม่มีวันหน้า แม้แต่คำว่า"พรุ่งนี้"ก็ไม่มีให้ใช้....
                สักชั่วโมงหนึ่ง เราจะไม่มีชั่วโมงหน้า.....
                สักนาทีหนึ่ง เราจะไม่มีนาทีหน้า......
                สักวินาทีหนึ่ง เราจะไม่มีวินาทีหน้า.......
                สักเวลาหนึ่ง เราจะไม่เหลือเวลาอีกเลย.....
                เพราะเวลาจะฆ่าเราเอง.........

                เก็บบทเรียนซ้อมตายได้ดังนี้
                อย่าเบียดเบียนตนเอง..
                อย่าเบียดบังคนอื่น...
                อย่าประมาทในการใช้ชีวิต....
                อยากทำอะไรที่ดีให้รีบทำ.....
บันทึกการเข้า
s.t.
Jr. Member
**
กระทู้: 196


สวัสดีจ้า


ดูรายละเอียด
« ตอบ #171 เมื่อ: กรกฎาคม 17, 2006, 07:47:43 AM »

                  ถุงมือ ถุงเท้า ผ้าห่ม
                  จันทร์ที่ 17 กรกฎาคม 2549

                   ก่อนอื่นขอขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้มารวมทั้งเจ้หลีเพื่อนบ้าน ที่เอื้อเฟื้อน้ำเต้าหู้ สัปดาห์ละหลายถุง ขอบคุณในน้ำใจหลายๆเด้อ..
                    ถ้าใครมาเยี่ยมผม มักจะถามว่า ทำไมคนป่วยโรคอย่างผมจึงชอบใส่ถุงมือถุงเท้าด้วยล่ะ?
                    เพราะช่วงที่อาการตัวแข็ง อุณหภูมิในตัวจะร้อนมาก ต้องนอนในห้องแอร์ หรือไม่ก็ต้องเป่าพัดลมตลอด..
                    เหงื่อที่ออกมาจะเหนียว
                    ผมชอบเรียกว่า ยางอาย
                    เหงื่อที่ฝ่าเท้า และซอกนิ้วมือจะเหนียวน่ารำคาญ เมื่อเวลาจะเคลื่อนไหว
                     ถุงมือช่วยให้นิ้วจับต้องสิ่งของให้ได้ดี ขึ้น
                     ถุงเท้าทำให้พื้น ลื่นขึ้น ง่ายต่อผู้ดูแลเมื่อจะจับผู้ป่วยยืนบนไม้เท้า(Warker) ก็แค่ถีบเท้าผู้ป่วยในท่านั่ง ให้แยกออกจากกัน แล้วงัดไม้เท้า ผู้ป่วยจะลุกขึ้นยืน เปลี่ยนจากท่านั่งเป็นยืนอย่างง่ายดาย
                       ผ้าห่ม เดิมใช้ผ้าห่มทั่วไป พออาการตัวแข็งมา จะร้อนมาก เหงื่อกาฬแตก จะเอาผ้าห่มออกลำบาก ทั้งเหนียวทั้งพันตัว
                        ในที่สุดผมต้องเปลี่ยนผ้าห่ม โดยใช้ผ้าปูที่นอนบางๆพับให้เหลือขนาด กว้าง 1.5 ฟุต(ไม้บรรทัด) ยาว 3.5 ฟุต โดยประมาณ
                         ห่มผ้าใต้รักแร้ คาดระหว่างหน้าอกถึงแค่ท้อง ป้องกันปอดบวม
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 10 11 [12]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1 RC3 | SMF © 2001-2006, Lewis Media | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!